Home
Over ons
Over de therapie
cursussen
Ervaringen in het water
DOLFIJNTJE
I.E. ZWEMBAD WILLEBROEK
Valarie Ansoms

Eindbalans

 

26  27  28  april 2011

 

 

1. Vijf concrete vragen

 

 

De vijf concrete vragen waarop ik een antwoord wenste te krijgen waren :


Hoe verandert het werken met deze mensen de manier waarop u in het leven staat?


Hoe zou u de verscheidenheid aan reacties van de verschillende mensen die u behandelt omschrijven?


Wat zijn de vijf belangrijkste vaardigheden die u zelf tijdens de jarenlange werkervaring heeft geleerd door samen te werken met collega's en de mensen die u behandeld heeft?


Welke werksituaties vormen voor u de grootste motivatie en welke ontgoocheling?


Hoe gaat u om met de verwachtingen van de personen die zich bij u aanmelden om zich te laten behandelen?

 

 

Ik heb deze vragen gesteld aan Ludo Deferme, de coördinator, verantwoordelijke en bezieler van het Dolfijntje en van mijn project en heb duidelijke, verrijkende antwoorden gekregen:

 

Door de speling van het lot, ook wel karma genoemd, ben ik met de geboorte van mijn dochter in een andere wereld terecht gekomen.


Mijn werk is iets dat ik graag doe en ik probeer dit ook zo goed mogelijk te doen.


Als je werkt met mensen met beperkingen leer je heel wat dingen te relativeren, geld en luxe komen dan op de tweede plaats.


De mensen die bij ons komen die bv. in een rolstoel zitten gaan weer naar huis in die rolstoel maar zitten er op een andere manier in, als je bij hen een glimlach kunt toveren dan is mijn sessie geslaagd.


In die zin zijn de reacties van deze mensen bijna allemaal dezelfde: de meesten beseffen maar al te goed dat hun handicap onomkeerbaar is maar bij ons krijgen ze toch wel het gevoel dat ze met hun beperking toch gelukkig kunnen zijn al is het soms maar voor even.


De collega's en vrijwilligers die bij ons helpen doen dit werk ook allemaal heel graag en zitten allemaal op dezelfde golflengte.


De belangrijkste vaardigheden zijn dat je moet kunnen luisteren naar de mensen, ook met je handen, geduld is hier ook op zijn plaats .


Je moet ook een vertrouwen uitstralen naar de patiënten maar ook naar hun ouders.


Elke dag gaan wij een liefdevol gevecht aan tegen spasticiteit, mijn grootste uitdaging is dan ook dat je de mensen toch tot ontspanning kunt brengen.


In mijn werk ben ik nooit ontgoocheld maar af en toe is er een zwemmer die overlijdt en daar heb ik het dan toch wel even moeilijk mee.


Soms verwachten mensen,vooral dan de ouders wonderen, in het zwembad gebeuren geen wonderen, er zijn wel wondere momenten en dit probeer ik van in het begin tegen de ouders te zeggen.

 


 

2. Sterke punten


In mijn “Eerste synthese” waren de sterke punten die ik ervaarde bij mezelf waardoor deze exploratiedagen succesvol zouden kunnen worden:


Ik kan goed omgaan met kinderen


Ik ben geduldig


Ik ben zachtaardig


Ik ben begripvol


Ik heb deze sterke eigenschappen als heel positief ervaren tijdens de exploratiedagen.


Het goed omgaan met kinderen heeft me enorm geholpen want er kwamen veel kindjes met een beperking naar het zwembad, sommigen met hun school, sommigen privé.

De eerste dag bijvoorbeeld kwam er onmiddellijk een groep van een schooltje voor gehandicapte kindjes zwemmen. Ik heb toen geholpen met het aankleden en daarna ben ik mee in het water gegaan. Later op de dag kwam er een meisje, Luna, met het syndroom van Down. Ze is me erg bijgebleven omdat het zo'n lief kindje was en mooi kindje was, met haar lange rosse vlecht.  Ze was ongeveer 15maand en kwam daar voor oefeningen in het water en te leren zwemmen.

Nadat Ludo de oefeningen met haar had gedaan mocht ik met haar zwemmen en het was echt leuk om te merken hoe gelukkig haar dat maakte, ze was ook heel lief en dankbaar en gaf veel kusjes en knuffels. Geduldig en begripvol zijn hebben me ook enorm geholpen want je hebt veel geduld nodig om met deze mensen te werken. Ik heb bv. eens met een zwaar autistisch jongetje gezwommen en het was heel moeilijk om zijn aandacht erbij te halen want ze worden continue afgeleid en hij keek ook nooit naar mij als ik praatte of antwoordde niet. Hij maakte wel duidelijk wat hij wou doen en luisterde naar wat ik zei maar toch is geduld van een immense waarde bij dit werk.

Mijn sterkte in zachtaardigheid heeft me ook geholpen want je moet heel zacht en rustig met de mensen omgaan zodat ze zich zoveel mogelijk op hun gemak voelen. Veel van de volwassenen of bejaarden die er komen zijn mentaal nog kinderen en je moet hier dus op de gepaste manier mee omgaan.

Er is me dus zeker niks tegengevallen van mijn sterke punten en ze hebben me geholpen er een prachtige ervaring van te maken.

 


 

3. Belangrijkste moeilijkheden

 

Als belangrijkste moeilijkheid had ik in mijn voorbereiding staan:


Vermits het een totaal nieuwe omgeving is voor mij en ik geen ervaring heb in het omgaan met minder validen zal dit de nodige aanpassing vragen om het juiste evenwicht tussen betrokkenheid en afstand te vinden.

 


Ik heb dit eigenlijk niet als een moeilijkheid ervaren. Het was natuurlijk wel een beetje wennen aan de omgeving en 's avonds was ik heel moe maar het ging eigenlijk vanzelf (met de nodige inzet). Het lukte heel goed om op een correcte manier met de mensen om te gaan en je moet natuurlijk wel voorzichtig en aandachtig zijn maar het is heel aangenaam om met deze mensen te werken en zeker als je ziet hoeveel voldoening ze hieruit halen. Niet alleen de minder validen hebben hier veel aan maar ook hun familie of begeleiders.


De levensbeschouwelijke doorlichting die ik voor vertrek van mijn organisatie had gemaakt klopte met de realiteit. Als voorbeelden of ervaringen zou ik elk uur van de drie dagen kunnen beschrijven want elk uur kwam er een nieuwe persoon of groep naar het zwembad en bij ieder van deze mensen zag ik de doorlichting bevestigd worden aan de manier waarop Ludo met de mensen omgaat en werkt.


Qua mensbeeld kijkt de organisatie dus met enorm veel respect en liefde naar de mens. Aan iedere persoon die komt wordt evenveel aandacht en inzet geschonken; factoren als niet kunnen praten, stappen, kijken, opletten vormen geen hindernis. Vanaf de mensen in het water komen opent er zich als het ware een nieuwe wereld. Ze willen iedereen het gevoel geven van 'mens te zijn'. Elke mens behandelen ze als uniek maar toch gelijk. Iedereen krijgt namelijk gelijke kansen maar de begeleiding is toch sterk gericht op wie de cliënt is en wat hij kan. 


Qua wereldbeeld bekijkt de organisatie de samenleving met veel begrip en goede wil. Iedereen is welkom en geen enkele uitdaging is te veel. Ze proberen hun deel bij te dragen aan de samenleving om echt 'samen' te 'leven'. Met dan de nadruk op het leven. Hierop hebben mensen met een beperking even veel recht als mensen zonder beperking. Voor hen lijkt het soms alsof ze niet echt leven maar proberen te overleven. Door deze mensen de kracht, de rust en het plezier van het water te laten ervaren geeft de organisatie hen het gevoel te 'leven'. Ik zag mensen volledig tot rust komen het uurtje dat ze behandelt werden in het zwembad. Ze dreven, zweven en voelden zich bevrijd uit hun beklemmende situatie. Een ander voorbeeld hiervan zijn de kindjes die bijvoorbeeld niet konden stappen; in het water speelden ze en zwommen ze even gelukkig als een kindje zonder beperking. Ze voelen zich vrij en kunnen veel meer dan uit het water. De zintuiglijke prikkels die deze mensen krijgen in het zwembad kunnen nieuwe belevingen opwekken. Zelfaanvaarding, zelfvertrouwen en zelfkennis worden erdoor geactiveerd. Zo probeert de organisatie zijn steentje bij te dragen aan een betere wereld.

 
Van het godsbeeld van de organisatie had ik op voorhand geen informatie gevonden en daarom heb ik Ludo Deferme, de oprichter en coördinator van het zwembad, zelf gevraagd naar zijn levensbeschouwing. Hij heeft hier een open en oprecht antwoord op gegeven waardoor de levensbeschouwing van de organisatie nu heel duidelijk is voor mij en ik er fier kan op zijn dat ik hieraan heb mogen bijdragen. 

 

Ludo Deferme: 


Onze wereldbevolking is in te delen in twee soorten: mensen die hulp nodig hebben en mensen die kunnen helpen, wees blij als je tot die laatste groep behoort.

Er is maar één goddelijkheid, in de loop van de tijden zijn er op verschillende plaatsen en tijden profeten, zoals bv Jezus, op aarde geplaatst om de mensen te leren hoe ze in het leven moeten staan.

Spijtig genoeg zijn de verschillende godsdiensten er oorzaak van dat er zoveel oorlog is gevoerd en nu nog steeds.


Elke mens kan een kanaal zijn tussen God en andere mensen en dat is hetgeen wij proberen te doen.

 

5. Globale synthese omtrent jezelf


a) Inzichten en waarden


1. In mijn voorlopige balans van vorig schooljaar had ik geschreven dat ik naast beleefdheid en eerlijkheid het ook heel belangrijk vond om er altijd te zijn voor je vrienden en naaste familie. Er stond ook dat ik het mooi vond om te zien hoe we mijn moeke, die niet ver meer kan stappen of kan autorijden, heel gelukkig konden maken met kleine gebaren. Deze waarde heb ik ook opgemerkt in het zwembad, weliswaar niet bij familie maar bij vreemde mensen. Door een kleine moeite te doen kan je die mensen zo gelukkig maken en het is niet overdreven als ik zeg dat de overvolle meerderheid er met een grote lach naar buiten gaat.

Een andere waarde die ik toen vermeldde was respect voor elkaar hebben. Niet alleen tegen je familie en vrienden maar ook tegen vreemden. Deze waarde werd ook bevestigd tijdens mijn exploratiedagen want ik had veel respect voor de mensen die daar kwamen en zeker ook voor hun begeleiders, die het ook niet altijd gemakkelijk hebben. Zonder respect moet je in zo een organisatie niets gaan zoeken vind ik want dat ligt aan de basis van alles.


In mijn voorlopige balans stond ook dat ik het belangrijk vind te beseffen dat het leven, bij wijze van spreken, morgen gedaan kan zijn en dat je daarom geen tijd moet verspillen aan ruzie maken om onbenullige dingen of mooie momenten of kansen te laten voorbijgaan. Dit kwam ook tot uiting tijdens mijn exploratiedagen. Als je ziet hoe andere mensen door het leven gaan besef je hoe gemakkelijk en goed je het hebt en dat we ons eigenlijk veel te vaak druk maken in dingen die er niet toe doen.


Ik heb ook duidelijk beseft dat je leven van de ene dag op de andere dag kan veranderen en dat je daarom in elke dag iets moois of goed moet proberen te vinden. Andy bijvoorbeeld, 1 van de bezoekers van het zwembad, is 32 jaar. Hij was een bouwvakker en had nog een heel leven voor zich. Op een dag heeft hij tijdens het werken een kraan tegen hem gekregen. Hij is nu helemaal verlamd en kan niet meer spreken of stappen. Ik heb geassisteerd bij zijn behandeling en toch konden we met hem communiceren op de één of andere manier en hij was vaak aan het lachen. Hij had waarschijnlijk ook nooit gedacht dat hij de volgende dag niet zijn zware werk zou  gaan en 's avonds op café met vrienden, maar in een rolstoel zou zitten en niet meer zou kunnen praten of stappen.


2. Eigenlijk heeft de ervaring van deze exploratiedagen mijn waarden en inzichten niet veranderd, het heeft ze alleen nog maar meer versterkt.

 


b) levensbeschouwing


1. Mijn levensbeschouwing is zeker bevestigd tijdens de exploratiedagen. Mijn visie op de mens heb ik ook gebruikt en nageleefd. Ik zie de mensen als allemaal verschillend maar toch gelijk. De mensen daar zijn ook allemaal verschillend want ze hebben ieder hun eigen probleem maar toch wordt iedereen met even veel toewijding en begrip behandeld. Elke mens is het waard van een mens te zijn. Iedereen moet zijn rechten en plichten kunnen hebben en het zou mooi zijn dat wie in staat is te helpen waar het kan diegenen die hulp nodig hebben zou helpen en ondersteunen.


Visie op de samenleving: Ik vind dat er wereldwijd te veel onrechtvaardigheid en lijden aanwezig is. Ik vind dat we in onze samenleving rechtvaardig en respectvol met elkaar moeten omgaan. Ik vind dat je ook vaak merkt hier in onze samenleving dat mensen alleen maar op zichzelf gericht zijn. Buiten hun kleine wereldje is er niks en moeten ze met niemand rekening houden. Natuurlijk mag je wel aan jezelf denken maar ik vind dat je ook voor je omgeving en de gemeenschap je best mag doen. Je ogen eens opendoen, en niet alles wegwuiven wat je niet aanstaat. Dat is misschien wel de makkelijkste manier maar niet de juiste volgens mij. Niet voor de anderen en ook niet voor jezelf. Om een samenleving goed te laten functioneren denk ik dat iedereen wat meer aandacht moet besteden aan het 'samen'. Dit wereldbeeld is ook tot uiting gekomen tijdens mijnexploratiedagen. Er wordt daar heel rechtvaardig en respectvol met de mensen omgegaan. Ook wordt er veel aandacht besteed aan het 'samen' want de mensen die daar werken denken aan de anderen en doen hun ogen open voor de problemen van die mensen, anders zou men hen ook niet kunnen helpen. Zoals Ludo Deferme zelf nog zei:

 
Onze wereldbevolking is in te delen in twee soorten:  mensen die hulp nodig hebben en mensen die kunnen helpen, wees blij als je tot die laatste groep behoort. 

 
 

 

Ik heb duidelijk deze twee soorten mensen gezien tijdens mijn exploratiedagen en bij beide groepen zag ik hetzelfde: voldoening en een zekere vorm van tevredenheid.

Mijn godsbeeld van vorig schooljaar is onrechtstreek ook bevestigd geweest: Ik zie God eigenlijk als iets dat in alles en iedereen van ons aanwezig is. Wat het juist is vind ik moeilijk te beschrijven maar ik denk wel dat het er is. Dat zag ik en voelde ik daar in de mensen aanwezig zijn en mijn beeld ervan blijft dus behouden. Wat ik ook nog aan mijn godsbeeld kan toevoegen is wat Ludo zei tijdens een behandeling in het zwembad. Iedere mens wordt geboren met een ziel. En deze ziel is eigenlijk onze kracht, wat we zijn. Ons lichaam is maar een “verpakking”, en bij de mensen daar zag de verpakking er doorgaans anders uit als bij ons. Maar hun ziel kan sterker zijn als een ziel van iemand zonder gebreken, daarmee tonen ze hun gevoelens. En als je diep in iemand zijn ogen kijkt, kan je contact krijgen met zijn ziel. Zo krijgen we vaak ook contact met de mensen die zich niet met woorden of gebaren kunnen uitdrukken. Gewoon even diep in de ogen kijken.


2. De ervaring van de exploratiedagen heeft mijn levensbeschouwing niet veranderd, ze heef ze alleen verrijkt.

 


c) Handelen

 

1.     Ik heb zeker kunnen vaststellen dat ik mijn levensbeschouwing in de praktijk heb gebracht. Ik ben uit mijn eigen wereldje gestapt en heb mijn ogen opengedaan voor wat daarbuiten allemaal gebeurt. Ik heb me toegelegd op de anderen en proberen bij te dragen aan het 'samen'. Ik heb ook proberen contact te leggen met de mensen door diep in hun ogen te kijken en inderdaad is dit iets speciaal en zie je daardoor de 'inhoud' van de 'verpakking' om het nogal plastisch te zeggen. Er kan een overvloed aan emoties doorgegeven worden via de ogen heb ik ervaren.


2.     Deze ervaring heeft mijn handelen bevestigd zoals eigenlijk al vermeld hierboven en ook bij mijn sterke punten. (om er geen herhaling van te maken)


3.     De exploratiedagen hebben mijn handelen ook wel veranderd in de goeie manier. Ik besef nu nog beter hoe veel geluk ik eigenlijk toch wel heb en ik hecht op bepaalde vlakken al veel minder aandacht aan kleine 'problemen'.


4.     Ik heb zeker het gevoel dat ik van betekenis ben geweest voor mijn organisatie. Ik merkte dat de mensen het enorm apprecieerden wat ik daar deed, ze hebben mij ook gezegd dat ik het echt goed deed en dat ik altijd welkom was als ik nog eens wou komen meedoen. Niet alleen voor de organisatie maar zeker voor de mensen die kwamen had ik toch het gevoel dat ik van betekenis was want ik had ook mensen met wie ik in het water zwom of oefeningen deed en ze toonden me echt dat ze er wat aan gehad hadden. Sommige begeleiders vroegen zelfs of ik er de volgende week terug was. Ik denk dus dat ik met dit project een hele goede keuze heb gemaakt. Het heeft zeker wat met me gedaan en ik heb tijdens deze drie dagen enorm veel indrukken en gevoelens opgevangen.


Valerie Ansoms

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 


Valarie Ansoms
HomeOver onsOver de therapiecursussenErvaringen in het water